Column uit De Telegraaf.
------------------------------------------------------------------------------------
Waar Rio de stranden heeft, is São Paulo trots op zijn SESC. Miljoenen 'paulistanos' ontmoeten elkaar in deze grote buurtcentra waar je goedkoop kunt sporten, eten en cultuur snuiven. SESC wordt betaald door werkgevers en is bedoeld voor werknemers.
Helemaal sympathiek is dat ook een buitenlandse freelancer de voorzieningen (deels) mag gebruiken. Ik kom vaak bij de SESC in mijn buurt, vooral om warme kaasbroodjes weg te happen en kranten te lezen.
Al is het de laatste tijd wel erg rumoerig in de leeszaal. Het zit er vol gewone Brazilianen die zich zuchtend en vloekend door het nieuws worstelen. Geef ze eens ongelijk. De media staan in het jaar tussen WK en Olympische Spelen bol van de narigheid.
Een greep uit de recente krantenkoppen spreekt boekdelen: 'Recessie weer dieper dan verwacht'; 'Creditcardrente stijgt naar 312% per jaar'; 'Werkloosheid blijft oplopen'; 'Energierekening 70% omhoog in een jaar'; 'Groot corruptieschandaal in de elektriciteitsector'.
Een bejaarde Braziliaan met hazenoren ontploft boven zijn krant. 'We moeten in opstand komen tegen die klotepolitici,' tiert hij tegen zijn buurman. Een naar cachaça walmende tafelgenoot tekent ezelsoren boven foto's van de in ongenade gevallen president Dilma Rousseff. Een ontslagen textielarbeider mokt hardop over het gebrek aan vacatures in de krant .
Ook buiten het SESC-gebouw is de crisis pijnlijk zichtbaar. Een groeiend legertje werklozen staat kansloze rommel te slijten bij het stoplicht, van plastic muizen tot jarenoude edities van een Braziliaans opinietijdschrift.
Handiger pakt een verkoper van 'Weg met Dilma'-shirts het aan. Zijn handelswaar is flink in trek in de aanloop naar een landelijk protest tegen de regering volgende week. Het belooft nog een hete Braziliaanse winter te worden.
zondag, augustus 09, 2015
dinsdag, juli 21, 2015
Profiel Eduardo Cunha: 'Ik ga de regering opblazen'
Uit De Telegraaf.
--------------------------------------------------------------------------------
Eduardo Cunha (56) geldt als de Frank Underwood, de manipulator uit de tv-serie House of Cards, van Brazilië. De omstreden Congresvoorzitter zint op een afzettingsprocedure tegen president Dilma Rousseff. "Ik ga de regering opblazen", aldus de nietsontziende machtspoliticus uit Rio, die zelf president wil worden.
Op papier is Cunha Rousseffs steunpilaar in het Congres. Hij is lid van de grootste coalitiepartner (PMDB) maar dat belet hem niet om continu aan de stoelpoten te zagen van de geplaagde president.
Cunha maakt sluw gebruik van haar historisch lage populariteit. Nog maar 9% van de Brazilianen ziet Rousseff zitten. De gewezen groeieconomie gaat gebukt onder een zware recessie, stijgende werkloosheid en een uitdijend corruptieschandaal waar Rousseffs Arbeidspartij tot over de oren in zit.
Cunha wil dat Rousseff plaatsmaakt, maar intussen wordt de conservatieve 'carioca' zelf beschuldigd van homohaat en allerlei malversaties, waaronder een schimmige vastgoeddeal met een Colombiaanse drugsbaas.
Bovendien dook Cunha's naam afgelopen week op in hetzelfde corruptieschandaal als de president. Hij streek vijf miljoen dollar smeergeld op bij een deal met staatsoliebedrijf Petrobras, aldus een kroongetuige. "Leugens onder druk van de regering", kaatste Cunha die Rousseff daarop de oorlog verklaarde.
Dat maakt haar positie nóg wankeler in het Congres. De wil van haar grote rivaal is wet in het 'House of Cunha'. "Zijn macht berust vooral op angst", weet een ingewijde. "Cunha speelt het keihard. Hij fabriceert dossiers om tegenstanders te chanteren. Hij zal niet rusten tot hij president is."
Eduardo Cunha (credit: Agência Brasil)
--------------------------------------------------------------------------------
Eduardo Cunha (56) geldt als de Frank Underwood, de manipulator uit de tv-serie House of Cards, van Brazilië. De omstreden Congresvoorzitter zint op een afzettingsprocedure tegen president Dilma Rousseff. "Ik ga de regering opblazen", aldus de nietsontziende machtspoliticus uit Rio, die zelf president wil worden.
Op papier is Cunha Rousseffs steunpilaar in het Congres. Hij is lid van de grootste coalitiepartner (PMDB) maar dat belet hem niet om continu aan de stoelpoten te zagen van de geplaagde president.
Cunha maakt sluw gebruik van haar historisch lage populariteit. Nog maar 9% van de Brazilianen ziet Rousseff zitten. De gewezen groeieconomie gaat gebukt onder een zware recessie, stijgende werkloosheid en een uitdijend corruptieschandaal waar Rousseffs Arbeidspartij tot over de oren in zit.
Cunha wil dat Rousseff plaatsmaakt, maar intussen wordt de conservatieve 'carioca' zelf beschuldigd van homohaat en allerlei malversaties, waaronder een schimmige vastgoeddeal met een Colombiaanse drugsbaas.
Bovendien dook Cunha's naam afgelopen week op in hetzelfde corruptieschandaal als de president. Hij streek vijf miljoen dollar smeergeld op bij een deal met staatsoliebedrijf Petrobras, aldus een kroongetuige. "Leugens onder druk van de regering", kaatste Cunha die Rousseff daarop de oorlog verklaarde.
Dat maakt haar positie nóg wankeler in het Congres. De wil van haar grote rivaal is wet in het 'House of Cunha'. "Zijn macht berust vooral op angst", weet een ingewijde. "Cunha speelt het keihard. Hij fabriceert dossiers om tegenstanders te chanteren. Hij zal niet rusten tot hij president is."
Eduardo Cunha (credit: Agência Brasil)
maandag, juli 13, 2015
Fietsstad São Paulo
Column uit De Telegraaf.
--------------------------------------------------------------------------------
Stel, je zit achter het stuur na een avondje stappen. Aangeschoten als je bent, zie je een rood licht over het hoofd. Je botst daardoor zo hard op een fietser dat zijn rechterarm wordt losgerukt en in je auto belandt. Wat doe je?
Een psychologiestudent uit São Paulo schokte Brazilië door gewoon door te rijden. De arm dumpte hij zonder pardon in een sloot. Het slachtoffer, een glazenwasser die zondagochtend vroeg naar zijn werk fietste, overleefde maar kan zijn beroep nooit meer uitoefenen.
Het bizarre ongeluk op de centrale Avenida Paulista bleek het startschot voor een verkeersrevolutie. Fietsers zouden niet langer vogelvrij zijn in de stad van twintig miljoen inwoners, beloofde burgemeester Haddad. Hij legde, vrijwel vanuit het niets, driehonderd kilometer fietspad aan in een jaar.
Onlangs was de iconische Paulista aan de beurt. Tienduizenden fietsers vierden feest in de middenberm waar je nu fluitend langs de eeuwige files trapt. Het stalen ros, lang gezien als een speeltje voor armoedzaaiers en geitenbreiers, begint zowaar hip te worden.
Een deel van de automobilisten is minder blij. Door die linkse hobby is er nu nóg minder ruimte op de weg, klagen zij. Tegenstanders van de linkse burgemeester zien de rode kleur van de fietspaden als bewijs voor zijn communistische bedoelingen. Uit protest worden her en der punaises voor de wielen gestrooid.
Het is een achterhoedegevecht. Tweederde van de 'paulistanos' steunt de fietspaden, bleek uit recent onderzoek. Er komt dit jaar nog honderd kilometer bij. Zo sluit de verstokte autostad aan bij de kopgroep van fietsvriendelijke Zuid-Amerikaanse metropolen.
De ex-glazenwasser waar het allemaal mee begon, profiteert mee. De eenarmige Braziliaan is terug in het zadel en gebruikt de fietspaden elke dag.
De dappere fietser (credit: Bike é Legal)
--------------------------------------------------------------------------------
Stel, je zit achter het stuur na een avondje stappen. Aangeschoten als je bent, zie je een rood licht over het hoofd. Je botst daardoor zo hard op een fietser dat zijn rechterarm wordt losgerukt en in je auto belandt. Wat doe je?
Een psychologiestudent uit São Paulo schokte Brazilië door gewoon door te rijden. De arm dumpte hij zonder pardon in een sloot. Het slachtoffer, een glazenwasser die zondagochtend vroeg naar zijn werk fietste, overleefde maar kan zijn beroep nooit meer uitoefenen.
Het bizarre ongeluk op de centrale Avenida Paulista bleek het startschot voor een verkeersrevolutie. Fietsers zouden niet langer vogelvrij zijn in de stad van twintig miljoen inwoners, beloofde burgemeester Haddad. Hij legde, vrijwel vanuit het niets, driehonderd kilometer fietspad aan in een jaar.
Onlangs was de iconische Paulista aan de beurt. Tienduizenden fietsers vierden feest in de middenberm waar je nu fluitend langs de eeuwige files trapt. Het stalen ros, lang gezien als een speeltje voor armoedzaaiers en geitenbreiers, begint zowaar hip te worden.
Een deel van de automobilisten is minder blij. Door die linkse hobby is er nu nóg minder ruimte op de weg, klagen zij. Tegenstanders van de linkse burgemeester zien de rode kleur van de fietspaden als bewijs voor zijn communistische bedoelingen. Uit protest worden her en der punaises voor de wielen gestrooid.
Het is een achterhoedegevecht. Tweederde van de 'paulistanos' steunt de fietspaden, bleek uit recent onderzoek. Er komt dit jaar nog honderd kilometer bij. Zo sluit de verstokte autostad aan bij de kopgroep van fietsvriendelijke Zuid-Amerikaanse metropolen.
De ex-glazenwasser waar het allemaal mee begon, profiteert mee. De eenarmige Braziliaan is terug in het zadel en gebruikt de fietspaden elke dag.
De dappere fietser (credit: Bike é Legal)
zondag, juni 28, 2015
Sambavoetbal is ziek - Picknicken in het Maracanã
Stond vandaag in Telesport.
------------------------------------------------------------------------------------
Het Braziliaanse voetbal kampt met een post-WK-depressie. Een jaar na de Copa worstelt de Seleção met het 7-1-trauma tegen Duitsland en zit de Braziliaanse voetbalbond (CBF) tot over de oren in het FIFA-schandaal.
Het WK was tot 8 juli nog één groot feest geweest, met veel doelpunten en een geslaagde organisatie. Sinds de historische afstraffing in de halve finale is het kommer en kwel in het País do Futebol.
"Die 7-1 verpestte alles", verzucht Renato Alves. De jonge loodgieter kijkt in een bar in São Paulo met pijn in zijn ogen naar de stroeve verrichtingen van Brazilië in de Copa America in Chili. Zonder de geschorste sterspeler Neymar werd gisteren in de kwartfinale na strafschoppen verloren van Paraguay.
Luttele Braziliaanse supporters waren naar Chili afgereisd. In de straten van São Paulo was afgelopen weken geen geelgroene vlag te bespeuren. Het lijkt wel of de Brazilianen zich schamen voor hun vroegere grote trots.
De bekoelde band met de Seleção valt samen met groeiende woede over de CBF. De particulier gerunde bond is een broeinest van corruptie en zelfverrijking. De bestuurders steken de opbrengsten van het Braziliaanse elftal in eigen zak over de rug van de zieltogende jeugdopleiding en clubs. De CBF trok zich niets aan van het WK-fiasco. De top bleef zitten en benoemde de behoudende Dunga tot nieuwe bondscoach.
Door de recente FBI-operatie daalde het vertrouwen in de bond helemaal tot een dieptepunt. Vicevoorzitter Marin zit in een Zwitserse cel op verdenking van corruptie. Zijn halsoverkop naar Brazilië gevluchte baas Del Nero duikt als 'co-conspirator #12' ook op in het FBI-dossier, aldus Braziliaanse media. Del Nero liet de Copa America schieten. Chili heeft namelijk een uitleveringsverdrag met de VS.
José Marin
Oud-PSV'ers Romário en Ronaldo eisen Del Nero's aftreden. Op initiatief van senator Romário komt er een parlementair onderzoek naar de handel en wandel van de CBF. "Dit is een niet te missen kans om ons voetbal definitief op te schonen", aldus de populaire politicus. "Wel jammer dat we daar de FBI voor nodig hadden."
Er is meer slecht nieuws op komst voor de CBF. De FBI gaat met de stofkam door een duizendtal contracten rond het WK. Daarbij hebben de Amerikanen speciale aandacht voor de omstreden oud-bondsvoorzitter Ricardo Teixeira (1989-2012).
Uit gegevens van de Braziliaanse financiële waakhond (Coaf) blijkt dat Teixeira tussen 2009 en 2012 ruim 130 miljoen euro via zijn bankrekening versluisde. De ex-schoonzoon van João Havelange was in deze jaren hoofd van het WK-comité. Het Duitse bedrijf Bilfinger gaf onlangs toe smeergeld te hebben betaald voor een Braziliaanse WK-klus. Aan wie precies is vooralsnog onduidelijk.
Teixeira is tevens in opspraak door een geheime rekening in Monaco. Hierop zou vanuit Qatar 30 miljoen euro zijn gestort in ruil voor het steunen van de Arabische WK-bid voor 2022. Teixeira ontkent.
------------------------------------------------------------------------------------
Picknicken in het Maracanã
Picknicks, bar mitswa's, bruiloften; het kan sinds het WK allemaal in het Maracanã. Voetbal brengt te weinig geld in het laatje van de particuliere stadionbeheerder.
De voor 350 miljoen euro verbouwde voetbaltempel loopt niet vol voor competitiewedstrijden in Rio. De supporters vinden de kaartjes te duur; clubs wijten dat weer aan de hoge huurkosten.
Naast het Maracanã schrijven nog zeven van de twaalf WK-stadions rode cijfers. Een deel wordt zelfs helemaal niet (Cuiabá) of nauwelijks (Manaus) gebruikt. Hier draait de overheid op voor het onderhoud.
De Braziliaanse belastingbetaler moest ook de bouwkosten (totaal: 2,5 miljard euro) al grotendeels ophoesten. De FIFA kan met een recordwinst van 2,3 miljard euro wel juichen over het WK.
------------------------------------------------------------------------------------
'De zondebok van de CBF'
"Alleen ik? En de rest dan?" Zo reageerde José Marin (83) op zijn arrestatie tijdens het FIFA-congres in Zürich. De oud-baas van de Braziliaanse voetbalbond voelt zich een zondebok.
Marin heeft, zo blijkt uit door de FBI afgeluisterde gesprekken met de obscure marketingmagnaat José Hawilla, miljoenen euro's aan steekpenningen ontvangen voor de rechten van de Copa America en de Copa do Brasil.
Bij uitlevering aan de VS hangt hem twintig jaar cel boven het hoofd. Tenzij Marin net als Hawilla een klikdeal sluit met de Amerikaanse justitie.
------------------------------------------------------------------------------------
Het Braziliaanse voetbal kampt met een post-WK-depressie. Een jaar na de Copa worstelt de Seleção met het 7-1-trauma tegen Duitsland en zit de Braziliaanse voetbalbond (CBF) tot over de oren in het FIFA-schandaal.
Het WK was tot 8 juli nog één groot feest geweest, met veel doelpunten en een geslaagde organisatie. Sinds de historische afstraffing in de halve finale is het kommer en kwel in het País do Futebol.
"Die 7-1 verpestte alles", verzucht Renato Alves. De jonge loodgieter kijkt in een bar in São Paulo met pijn in zijn ogen naar de stroeve verrichtingen van Brazilië in de Copa America in Chili. Zonder de geschorste sterspeler Neymar werd gisteren in de kwartfinale na strafschoppen verloren van Paraguay.
Luttele Braziliaanse supporters waren naar Chili afgereisd. In de straten van São Paulo was afgelopen weken geen geelgroene vlag te bespeuren. Het lijkt wel of de Brazilianen zich schamen voor hun vroegere grote trots.
De bekoelde band met de Seleção valt samen met groeiende woede over de CBF. De particulier gerunde bond is een broeinest van corruptie en zelfverrijking. De bestuurders steken de opbrengsten van het Braziliaanse elftal in eigen zak over de rug van de zieltogende jeugdopleiding en clubs. De CBF trok zich niets aan van het WK-fiasco. De top bleef zitten en benoemde de behoudende Dunga tot nieuwe bondscoach.
Door de recente FBI-operatie daalde het vertrouwen in de bond helemaal tot een dieptepunt. Vicevoorzitter Marin zit in een Zwitserse cel op verdenking van corruptie. Zijn halsoverkop naar Brazilië gevluchte baas Del Nero duikt als 'co-conspirator #12' ook op in het FBI-dossier, aldus Braziliaanse media. Del Nero liet de Copa America schieten. Chili heeft namelijk een uitleveringsverdrag met de VS.
José Marin
Oud-PSV'ers Romário en Ronaldo eisen Del Nero's aftreden. Op initiatief van senator Romário komt er een parlementair onderzoek naar de handel en wandel van de CBF. "Dit is een niet te missen kans om ons voetbal definitief op te schonen", aldus de populaire politicus. "Wel jammer dat we daar de FBI voor nodig hadden."
Er is meer slecht nieuws op komst voor de CBF. De FBI gaat met de stofkam door een duizendtal contracten rond het WK. Daarbij hebben de Amerikanen speciale aandacht voor de omstreden oud-bondsvoorzitter Ricardo Teixeira (1989-2012).
Uit gegevens van de Braziliaanse financiële waakhond (Coaf) blijkt dat Teixeira tussen 2009 en 2012 ruim 130 miljoen euro via zijn bankrekening versluisde. De ex-schoonzoon van João Havelange was in deze jaren hoofd van het WK-comité. Het Duitse bedrijf Bilfinger gaf onlangs toe smeergeld te hebben betaald voor een Braziliaanse WK-klus. Aan wie precies is vooralsnog onduidelijk.
Teixeira is tevens in opspraak door een geheime rekening in Monaco. Hierop zou vanuit Qatar 30 miljoen euro zijn gestort in ruil voor het steunen van de Arabische WK-bid voor 2022. Teixeira ontkent.
------------------------------------------------------------------------------------
Picknicken in het Maracanã
Picknicks, bar mitswa's, bruiloften; het kan sinds het WK allemaal in het Maracanã. Voetbal brengt te weinig geld in het laatje van de particuliere stadionbeheerder.
De voor 350 miljoen euro verbouwde voetbaltempel loopt niet vol voor competitiewedstrijden in Rio. De supporters vinden de kaartjes te duur; clubs wijten dat weer aan de hoge huurkosten.
Naast het Maracanã schrijven nog zeven van de twaalf WK-stadions rode cijfers. Een deel wordt zelfs helemaal niet (Cuiabá) of nauwelijks (Manaus) gebruikt. Hier draait de overheid op voor het onderhoud.
De Braziliaanse belastingbetaler moest ook de bouwkosten (totaal: 2,5 miljard euro) al grotendeels ophoesten. De FIFA kan met een recordwinst van 2,3 miljard euro wel juichen over het WK.
------------------------------------------------------------------------------------
'De zondebok van de CBF'
"Alleen ik? En de rest dan?" Zo reageerde José Marin (83) op zijn arrestatie tijdens het FIFA-congres in Zürich. De oud-baas van de Braziliaanse voetbalbond voelt zich een zondebok.
Marin heeft, zo blijkt uit door de FBI afgeluisterde gesprekken met de obscure marketingmagnaat José Hawilla, miljoenen euro's aan steekpenningen ontvangen voor de rechten van de Copa America en de Copa do Brasil.
Bij uitlevering aan de VS hangt hem twintig jaar cel boven het hoofd. Tenzij Marin net als Hawilla een klikdeal sluit met de Amerikaanse justitie.
zondag, juni 14, 2015
Flirtpolitie - 'Mag ik de oregano op jouw pizza zijn?'
Column uit De Telegraaf.
-------------------------------------------------------------------------------
Zuid-Amerikaanse mannen fluiten en flirten wat af op straat. Seksuele toespelingen zijn daarbij niet van de lucht. Een groeiend aantal latina's pikt dat verbale geweld niet langer.
Neem Aixa Rizzo, een knappe 20-jarige studente uit Buenos Aires. Laatst kreeg de Argentijnse een oneerbiedig voorstel van een groep werklieden in haar buurt. Het was niet de eerste keer en ze voelde zich bedreigd.
De haantjes keken raar op toen Aixa hen trakteerde op een wolk pepperspray. Ze sprong daarna snel in een taxi en deed haar beklag via YouTube. Het veelbekeken filmpje veroorzaakte een landelijke discussie over loslippige conquistadores.
Prompt deden Argentijnse politici drie wetsvoorstellen tegen seksueel getinte flirts. Als ze worden aangenomen, riskeren brutale versierders zevenhonderd euro boete en tien dagen cel. Een van de voorstellen voorziet zelfs in straffen voor obscene blikken, fluiten en toeteren naar vrouwen in het openbaar.
Peru had in maart de Zuid-Amerikaanse primeur van een 'antiflirtwet'. Het parlement koos voor dit paardenmiddel na een onderzoek van de Pauselijke Katholieke Universiteit van Peru.
Negen op de tien jonge vrouwen in de hoofdstad Lima bleek in de voorafgaande zes maanden onheus toegesproken op straat. Voortaan kunnen zij aangifte doen. Over de strafmaat wordt nog gepraat.
Hier in Brazilië klinkt vooralsnog geen roep om een flirtpolitie. Braziliaanse vrouwen zijn wat minder zwaar op de hand dan die uit Argentinië. Bovendien gaat het flirten er speelser aan toe dan in de meer machoachtige Spaanstalige landen van het continent.
Daarbij gooien Braziliaanse mannen soms wel misdadig slechte versierzinnen in de strijd. Zo kreeg ik van een lokale collega ooit de 'tip' om dames in te palmen met de tekst: 'Schoonheid, mag ik de oregano op jouw pizza zijn?' Succes verzekerd, zei hij.
-------------------------------------------------------------------------------
Zuid-Amerikaanse mannen fluiten en flirten wat af op straat. Seksuele toespelingen zijn daarbij niet van de lucht. Een groeiend aantal latina's pikt dat verbale geweld niet langer.
Neem Aixa Rizzo, een knappe 20-jarige studente uit Buenos Aires. Laatst kreeg de Argentijnse een oneerbiedig voorstel van een groep werklieden in haar buurt. Het was niet de eerste keer en ze voelde zich bedreigd.
De haantjes keken raar op toen Aixa hen trakteerde op een wolk pepperspray. Ze sprong daarna snel in een taxi en deed haar beklag via YouTube. Het veelbekeken filmpje veroorzaakte een landelijke discussie over loslippige conquistadores.
Prompt deden Argentijnse politici drie wetsvoorstellen tegen seksueel getinte flirts. Als ze worden aangenomen, riskeren brutale versierders zevenhonderd euro boete en tien dagen cel. Een van de voorstellen voorziet zelfs in straffen voor obscene blikken, fluiten en toeteren naar vrouwen in het openbaar.
Peru had in maart de Zuid-Amerikaanse primeur van een 'antiflirtwet'. Het parlement koos voor dit paardenmiddel na een onderzoek van de Pauselijke Katholieke Universiteit van Peru.
Negen op de tien jonge vrouwen in de hoofdstad Lima bleek in de voorafgaande zes maanden onheus toegesproken op straat. Voortaan kunnen zij aangifte doen. Over de strafmaat wordt nog gepraat.
Hier in Brazilië klinkt vooralsnog geen roep om een flirtpolitie. Braziliaanse vrouwen zijn wat minder zwaar op de hand dan die uit Argentinië. Bovendien gaat het flirten er speelser aan toe dan in de meer machoachtige Spaanstalige landen van het continent.
Daarbij gooien Braziliaanse mannen soms wel misdadig slechte versierzinnen in de strijd. Zo kreeg ik van een lokale collega ooit de 'tip' om dames in te palmen met de tekst: 'Schoonheid, mag ik de oregano op jouw pizza zijn?' Succes verzekerd, zei hij.
dinsdag, april 21, 2015
Slome start wietlegalisering Uruguay
Uit De Telegraaf van vandaag.
---------------------------------------------------------------------------------
Blowers in Uruguay paffen, een jaar na de complete legalisering van cannabis, nog steeds massaal via de zwarte markt. De verkoop van staatswiet via apotheken is vertraagd en gebruikers hikken aan tegen het wietregister. Drinkers en sigarettenrokers hoeven zich toch ook niet bij de overheid te melden?, zo redeneert menig marihuanaliefhebber.
Het gebruik van de drug is al sinds de jaren zeventig toegestaan in het Zuid-Amerikaanse gidslandje. De nieuwe wietwet reguleert ook de productie en de distributie.
De legale kweek loopt via drie kanalen. Ten eerste mogen volwassenen tot zes wietplanten in de eigen vensterbank zetten. Slechts twee- van de geschatte tienduizend thuistelers haalden de vereiste vergunning op bij het postkantoor. Maart was de deadline; de rest riskeert nu inbeslagname en een boete.
Ook voor de tweede optie, teelt via een cannabisclub, loopt het niet echt storm. Het land van 170.000 veelblowers telt twintig van deze kweekcollectieven. De leden (15 tot 45 per club) mogen samen 99 wietplanten houden, puur voor eigen consumptie.
Damian Collazo op de plantage van de cannabisclub De Vrijheid Koesteren, Uruguay Groeit (CLUC)
Een van de clubs heet De Vrijheid Koesteren, Uruguay Groeit (CLUC). De plantage gaat schuil achter een onopvallend rijtjeshuis in de hoofdstad Montevideo. In de huiskamer zitten vier leden onder genot van een stickie de oogst te verkruimelen op een doordeweekse ochtend.
"We kweken zestien soorten. Alles is organisch," vertelt het hoofd van de plantage Damian Collazo trots. Voor 23 euro krijgt ieder lid dertig gram per maand, aldus de agronomiestudent. "En de kwaliteit is beter dan op straat. Daar krijg je slecht spul uit Paraguay."
Later dit jaar komt wiet ook beschikbaar via de Uruguayaanse staat, zo belooft de regering van de nieuwe president Tabaré Vázquez. Alleen meerderjarige ingezetenen kunnen dan veertig gram per maand afhalen bij de apotheek. Prijs: een dollar per gram.
Inschrijving in het wietregister is evenwel verplicht. In een recente peiling zei tweevijfde van de blowers daar niets voor te voelen.
Verwerking van de oogst
---------------------------------------------------------------------------------
Blowers in Uruguay paffen, een jaar na de complete legalisering van cannabis, nog steeds massaal via de zwarte markt. De verkoop van staatswiet via apotheken is vertraagd en gebruikers hikken aan tegen het wietregister. Drinkers en sigarettenrokers hoeven zich toch ook niet bij de overheid te melden?, zo redeneert menig marihuanaliefhebber.
Het gebruik van de drug is al sinds de jaren zeventig toegestaan in het Zuid-Amerikaanse gidslandje. De nieuwe wietwet reguleert ook de productie en de distributie.
De legale kweek loopt via drie kanalen. Ten eerste mogen volwassenen tot zes wietplanten in de eigen vensterbank zetten. Slechts twee- van de geschatte tienduizend thuistelers haalden de vereiste vergunning op bij het postkantoor. Maart was de deadline; de rest riskeert nu inbeslagname en een boete.
Ook voor de tweede optie, teelt via een cannabisclub, loopt het niet echt storm. Het land van 170.000 veelblowers telt twintig van deze kweekcollectieven. De leden (15 tot 45 per club) mogen samen 99 wietplanten houden, puur voor eigen consumptie.
Damian Collazo op de plantage van de cannabisclub De Vrijheid Koesteren, Uruguay Groeit (CLUC)
Een van de clubs heet De Vrijheid Koesteren, Uruguay Groeit (CLUC). De plantage gaat schuil achter een onopvallend rijtjeshuis in de hoofdstad Montevideo. In de huiskamer zitten vier leden onder genot van een stickie de oogst te verkruimelen op een doordeweekse ochtend.
"We kweken zestien soorten. Alles is organisch," vertelt het hoofd van de plantage Damian Collazo trots. Voor 23 euro krijgt ieder lid dertig gram per maand, aldus de agronomiestudent. "En de kwaliteit is beter dan op straat. Daar krijg je slecht spul uit Paraguay."
Later dit jaar komt wiet ook beschikbaar via de Uruguayaanse staat, zo belooft de regering van de nieuwe president Tabaré Vázquez. Alleen meerderjarige ingezetenen kunnen dan veertig gram per maand afhalen bij de apotheek. Prijs: een dollar per gram.
Inschrijving in het wietregister is evenwel verplicht. In een recente peiling zei tweevijfde van de blowers daar niets voor te voelen.
Verwerking van de oogst
zaterdag, april 04, 2015
Mokken en nietsdoen - Guantanamo-gevangenen ontevreden in Uruguay
Uit De Telegraaf van vandaag.
-------------------------------------------------------------------------
Het kleine Uruguay zit in zijn maag met zes Guantanamo-gevangenen die het vorig jaar opving op verzoek van president Obama. De ex-terreurverdachten klagen steen en been en weigeren te werken.
Stank voor dank, vinden de Zuid-Amerikanen. „We nemen absoluut niemand meer op uit Guantanamo”, aldus de Uruguayaanse minister van Buitenlandse Zaken Nin Novoa. Dat belooft wat voor Nederland, dat door de VS ook is gevraagd gedetineerden uit de beruchte gevangenis op te nemen.
Het leek een droomverhuizing voor de mannen uit Syrië (vier), Tunesië en Palestina. Na een twaalfjarig verblijf in het beruchte strafkamp werden ze in december als vluchtelingen verwelkomd in Montevideo, de charmante hoofdstad van het vredige Uruguay. Ze wonen daar gratis in een huis van de lokale vakcentrale en krijgen 600 dollar zakgeld per maand.
Chagrijn is echter troef in het pand. In de statige hal zit de Syriër Jihad Dhiab (43) mokkend te skypen op de gemeenschappelijke computer. Als een sympathiserende latina hem een boek komt aanbieden om zijn Spaans te oefenen, grist hij het cadeau zonder bedankje uit haar handen.
Het huis in Montevideo waar de oud-gevangenen wonen
Dhiab loopt op krukken als gevolg van zijn hongerstakingen in Guantanamo. Dat weerhield hem er onlangs niet van om, gehuld in een oranje overall en zonder geldig reisdocument, op te duiken in buurland Argentinië. „Het voelt alsof we van de ene in de andere gevangenis zijn beland”, foeterde hij namens de groep op een persconferentie.
De Arabieren willen ieder een eigen woning en financiële steun om hun families naar Uruguay over te brengen. Ook vragen ze om de bouw van een moskee in Montevideo. De havenstad van 1,3 miljoen inwoners telt geen driehonderd moslims.
Tot werken voelen de gasten zich nog niet in staat. De vakcentrale bood hun tevergeefs banen aan in onder meer de bouw en de horeca. „Ze komen alleen buiten om vuilnis op de stoep te zetten”, zegt de naast hun huis werkende parkeerwachter Manuel Portela.
De moeizame aanpassing is een domper voor de vorige Uruguayaanse president José Mujica. Het brein achter het humanitaire gebaar kwam laatst op bezoek om het zestal te porren. Werk is de beste weg tot integratie, aldus de ex-guerrillero die zelf dertien jaar in een kerker overleefde door zijn eigen urine te drinken.
De uitkering loopt maximaal drie jaar, verzekerde Mujica. „Als ze dan nog niet werken, gaan ze naar de knoppen.”
-------------------------------------------------------------------------
Het kleine Uruguay zit in zijn maag met zes Guantanamo-gevangenen die het vorig jaar opving op verzoek van president Obama. De ex-terreurverdachten klagen steen en been en weigeren te werken.
Stank voor dank, vinden de Zuid-Amerikanen. „We nemen absoluut niemand meer op uit Guantanamo”, aldus de Uruguayaanse minister van Buitenlandse Zaken Nin Novoa. Dat belooft wat voor Nederland, dat door de VS ook is gevraagd gedetineerden uit de beruchte gevangenis op te nemen.
Het leek een droomverhuizing voor de mannen uit Syrië (vier), Tunesië en Palestina. Na een twaalfjarig verblijf in het beruchte strafkamp werden ze in december als vluchtelingen verwelkomd in Montevideo, de charmante hoofdstad van het vredige Uruguay. Ze wonen daar gratis in een huis van de lokale vakcentrale en krijgen 600 dollar zakgeld per maand.
Chagrijn is echter troef in het pand. In de statige hal zit de Syriër Jihad Dhiab (43) mokkend te skypen op de gemeenschappelijke computer. Als een sympathiserende latina hem een boek komt aanbieden om zijn Spaans te oefenen, grist hij het cadeau zonder bedankje uit haar handen.
Het huis in Montevideo waar de oud-gevangenen wonen
Dhiab loopt op krukken als gevolg van zijn hongerstakingen in Guantanamo. Dat weerhield hem er onlangs niet van om, gehuld in een oranje overall en zonder geldig reisdocument, op te duiken in buurland Argentinië. „Het voelt alsof we van de ene in de andere gevangenis zijn beland”, foeterde hij namens de groep op een persconferentie.
De Arabieren willen ieder een eigen woning en financiële steun om hun families naar Uruguay over te brengen. Ook vragen ze om de bouw van een moskee in Montevideo. De havenstad van 1,3 miljoen inwoners telt geen driehonderd moslims.
Tot werken voelen de gasten zich nog niet in staat. De vakcentrale bood hun tevergeefs banen aan in onder meer de bouw en de horeca. „Ze komen alleen buiten om vuilnis op de stoep te zetten”, zegt de naast hun huis werkende parkeerwachter Manuel Portela.
De moeizame aanpassing is een domper voor de vorige Uruguayaanse president José Mujica. Het brein achter het humanitaire gebaar kwam laatst op bezoek om het zestal te porren. Werk is de beste weg tot integratie, aldus de ex-guerrillero die zelf dertien jaar in een kerker overleefde door zijn eigen urine te drinken.
De uitkering loopt maximaal drie jaar, verzekerde Mujica. „Als ze dan nog niet werken, gaan ze naar de knoppen.”
Abonneren op:
Posts (Atom)
