Column Burundanga

Uit de krant van vandaag.
-------------------------------------------------------------------------------------
In Colombia loop je soms tegen verhalen aan die zo uit de magische boeken van Gabriel García Márquez lijken geplukt.

In de hoofdstad Bogotá hoor je bij voorbeeld veel over 'burundanga', een 'zombiedrug' die gebruikers van hun vrije wil zou beroven.

Laatst ontmoette ik natuurkundestudent Fabio in een koffiebarretje. Hij vertelde dat hij in een disco ongevraagd kennis had gemaakt met het mysterieuze middel.

"Ik ging even naar de wc en dronk daarna mijn glas leeg. Twintig uur later werd ik wakker in mijn appartement."

Bankrekening geplunderd, al zijn dure elektronica weg. "Het wonderlijke is dat de portier vertelde dat ik mijn spullen zelf met iemand naar buiten had gesjouwd. Ik deed verder normaal, dus hij vertrouwde het wel. Maar ik kan me er helemaal niets van herinneren."

Ziekenhuizen in Bogotá krijgen jaarlijks honderden slachtoffers over de vloer. Sommigen bezwijken aan de bedwelming.

Uit crimineel oogpunt is burundanga ideaal, aldus de bekende toxicoloog Camilo Uribe. "Het slachtoffer doet alles wat hem gevraagd wordt en vergeet alles. De drug zorgt voor een chemische hypnose."

Het goedje is kleur-, geur- en smaakloos en kan dus onopvallend in een hapje of drankje worden gegooid. Er zijn ook meer creatieve methoden om iemand te grazen te nemen. Sommige Colombiaanse vrouwen zouden het zelfs op hun borsten smeren om mannen een likje gunnen.

Enfin, tijd voor een bezoekje aan de bron van het kwaad. De grondstof voor burundanga, scopolamine genaamd, zit in een plant die in de botanische tuin van Bogotá is te vinden. Hij heet 'borrachero' (Nederlandse naam: engelentrompet) en is herkenbaar aan zijn witte, toetervormige bloemen.

Mijn gids Angie opent wat zaden en laat een rubberachtig sap zien. "Scopolamine wordt ook gebruikt in medicijnen, bij voorbeeld tegen reisziekte. Het vergt een ingewikkeld chemisch proces om er burundanga van te maken."

Even later spreekt een vrouw in een zwarte jurk mij aan. Ze lijkt weggelopen uit een verhaal van Márquez.

"Houd afstand tot die plant. Ik heb wel eens zo'n witte bloem onder mijn kussen gelegd. Op advies van mijn homeopaat. Daar heb ik vier jaar geestelijk last van gehad. Mensen gebruiken hem ook als sierplant. Doe dat niet, het is een duivel."

Column Drooglegging

Column uit de krant van afgelopen week.
---------------------------------------------------------------------------------
President Lula zette onlangs zijn krabbel onder een verkeerswet die een hoop stof doet opwaaien in Brazilië.

Wie na één biertje achter het stuur gaat zitten, riskeert een boete van bijna 400 euro en verlies van het rijbewijs voor een jaar. Twee drankjes zijn al goed voor een half tot drie jaar celstraf.

Dat is even schrikken in een land waar drank en autorijden elkaar tot dusver weinig in de weg zitten, blijkens de 17.000 alcoholdoden in het verkeer vorig jaar.

De cultuurschok is des te groter doordat de nieuwe limiet (voorlopig in de praktijk 0,2 promille, maar de wet schrijft letterlijk ‘zero tolerance’ voor) tot dusver on-Braziliaans strak wordt gehandhaafd.

Op internet woedt dan ook een stormloop op doe het zelf blaasapparaatjes. Niet alleen onder automobilisten, maar ook onder corrupte politieagenten die een zakcent willen scoren, zo gaan de geluiden in Rio.

De eerste resultaten van de ‘Droge Wet’ liegen er niet om. Het aantal verkeersdoden slonk tientallen procenten afgelopen weekenden. Verzekeringsmaatschappijen kondigen al premieverlagingen aan en uit enquêtes blijkt dat de meeste Brazilianen de wet toejuichen.

Maar er klinkt ook gemor. Een boete van 2,5 minimumloon wegens consumptie van een kersenbonbon, alcoholhoudend mondwater of een wijntje bij de mis? Waarom moeten de goeden onder de kwaden lijden, vragen matige drinkers zich af.

Volgens critici was de oude norm van 0,6 promille prima (Nederland hanteert 0,5) en ontbrak het slechts aan controle. Nu er gepeperde boetes uitgedeeld kunnen worden, is de politie er plots wel als de kippen bij om fuiken te zetten, moppert men.

Bareigenaren zijn helemaal ten einde raad. Volgens de horeca van São Paulo, dat zowel verslaafd is aan auto’s als aan uitgaan, is ruim een kwart van de stappers afgehaakt sinds de drooglegging.

Het fameuze nachtleven van de megastad wordt zo de nek omgedraaid, klinkt het. Restaurants proberen de schade te beperken door goede klanten een lift naar huis te geven.

De regering doet alle klachten af als klein bier; de wet redt immers veel levens.

Ik heb overigens niets te klagen, omdat ik voor geen goud achter het stuur ga zitten in Rio’s verkeersjungle. Bussen rijden ook 's nachts af en aan hier en dat bevalt me al drie jaar uitstekend.