woensdag, juni 24, 2009

‘Hollandse mannen ruiken lekker’

Wat Braziliaanse voetballers zijn in Nederlandse stadions, zijn Braziliaanse travestieten voor de prostitutiewereld. Een vleug samba in de polder!

Een deel van de geschatte 75.000 Braziliaanse prostituees in Europa gaat als travestiet door het leven. Ons land is één van de populairste werkplekken. De Telegraaf vroeg zich in de tippelzone van São Paulo af waarom. “Hollandse mannen stellen nooit teleur. Ze zijn knap, welgemanierd en ze ruiken lekker.”

Restaurant Elenice is de ontmoetingsplek van de tippelzone in het centrum van de Braziliaanse wereldstad. Aan de bar zit een gemêleerde groep stamgasten van arbeiders, zakenmannen en travestieten. Als een opgemaakte kerel met een gapend decolleté onder een lange mantel binnenloopt, kijkt niemand op of om. Er is voetbal op tv.

De imposante gestalte is een 42-jarige metselaarszoon uit São Paulo en luistert naar de naam ‘Stefany Hyllari’. Met twee liter siliconen in de borsten trok de travestiet 3,5 jaar geleden naar Amsterdam.

Nu brengt ze (“ik voel me vrouw”) zich via de website www.travestisbrasil.com.br aan de – liefst Europese – man. Klanten te over, zo blijkt als de eerste drie afspraken niet doorgaan door haar werkzaamheden. Maar vanavond kan ze praten.

“Ik reisde naar Amsterdam voor een klant en we kregen een relatie. Zijn familie mocht me niet zien. Hij betaalde al die tijd een kamer in het Victoria Hotel voor me, tegenover het Centraal Station. Ik werkte op De Wallen achter de ramen en later als kapper.”

De gulle mecenas wilde trouwen, maar alleen als Hyllari volledig van geslacht zou wisselen. “Dat wilde ik niet. Ik vloog terug naar Brazilië, met 15.000 euro spaargeld in mijn kleren.”


´Stefany Hyllari´

Hoeveel Braziliaanse travestieten in Nederland werken, is moeilijk te zeggen. De meeste duiken bij aankomst de illegaliteit in en beginnen te werken via internet, weet Eva Berghaus. De Amsterdamse antropologe deed afgelopen maanden veldonderzoek in de travestietenscene van São Paulo.

“Er leven zo’n 15.000 travestieten in de stad. De meeste zijn ‘sekswerkers’, mede doordat ze moeilijk aan ander werk komen. En ze dromen allemaal van het beloofde land Europa. Nederland hoort met Italië, Spanje en Duitsland bij de populairste landen.”

Op de gebroken stoepen voor restaurant Elenice staat de ranke, koffiebruine ‘Marcinha Elegance’ volleerd te lonken naar langsrijdende auto’s. Beet! “Ik ben zo terug, schat.”

´Marcinha Elegance´

Tussen de motelbezoekjes door vertellen de travestieten waarom Nederland lokt. Ze zien ons land als een paradijs waar prostitutie een erkend beroep is, de politie hen niet lastig valt, ze relatief veilig kunnen werken (in Brazilië werden vorig jaar zestig ‘travestietmoorden’ gepleegd) en waar de vele Brazilianen in Amsterdam een sociaal vangnet bieden bij aankomst.

En niet in de laatste plaats: een land waar een klant tweehonderd euro betaalt voor een escortbezoek. In het centrum van São Paulo doet een ‘programa’ (een wip) achttien euro. “Je werkt hier op straat voor de prijs van een banaan”, aldus Hyllari.

Als voornaamste obstakel tot Nederland geldt de taaie paspoortcontrole op Schiphol. Braziliaanse toeristen hebben geen visum nodig (bij een verblijf van maximaal drie maanden), maar dat blijkt geen garantie voor toelating.

Volgens de marechaussee werden vorig jaar 138 Brazilianen teruggestuurd op Schiphol. Dat gebeurt bij voorbeeld als een travestiet minder dan de voorgeschreven 35 euro per dag meebrengt voor zijn ‘vakantie’.

“Wat zijn die Hollanders streng!”, mokt ‘Maggie’ aan de bar in Elenice. Eergisteren stond de travestiet nog op Schiphol. “Mijn hotelreservering was zogenaamd niet in orde. Ik had nog wel 2000 euro bij me. En ik droeg lage, discrete hakken. In september probeer ik het via Spanje.”

Volgens Berghaus stappen veel travestieten als man in het vliegtuig om geen argwaan te wekken. “Al is dat een vernederende ontmaskering na het jarenlang aanpassen van je lichaam.”

Soms reizen ze via een Schengenland met minder strenge controles naar Nederland. “Ze komen gemiddeld zo’n zes maanden werken in Europa. Van de verdiensten kunnen ze de rest van het jaar goed leven in Brazilië.”

Prostitutie wordt vaak in één adem genoemd met mensensmokkel. Maar de travestieten in hartje São Paulo peinzen er niet over om louche tussenpersonen in te schakelen. Ze reizen op eigen houtje en uit eigen wil. Gehard en gehaaid als ze zijn door het Braziliaanse straatleven, denken ze zich wel te redden in Europa.

Zo ook ‘Bruna Fenix’, de travestiet die zo lovend is over de geur van Hollandse mannen. De roodharige diva (27) paradeert door de tippelzone alsof ze al op een Parijse catwalk staat. Binnenkort reist ze alleen naar Amsterdam. Hoezo?

'Bruna Fenix'

“Voor de euro’s natuurlijk!”, zo lacht ze haar beugel bloot. “Ik heb goed verdiend in Europa, maar nu wil ik echt rijk worden. Dit werk doe je tot je 30e, 35e. Voor die tijd wil ik een landgoed, een vakantiehuis en een buffer om te reizen en studeren.”

De viertalige Fenix is van plan gewoon als vrouw te reizen. “Maar wel elegant, in een maatpak van Armani, met hoed. Mij houden ze niet tegen. Voor de zekerheid neem ik drieduizend euro mee. Kan ik meteen parfums en sieraden kopen in Amsterdam.”

Zo is Fenix niet de enige travestiet die in Brazilië laveert tussen sociale marge en een luxeleventje. Ze worden bespuugd en bemind door hun landgenoten. De ene travestiet wordt zomaar vermoord op straat, de ander is salonfähig op feestjes van bekende politici en voetballers. “We zijn ambulante fantasieën. Ze gebruiken je zolang ze zin hebben en dan word je afgedankt”, zegt Fenix.

Collega Hyllari ziet een belangrijk verschil met vrouwelijke prostituees. “Als iemand een vinger naar ons uitsteekt, slaan we ‘m in elkaar. Travestieten zijn niet zo nederig als veel vrouwen. Je moet sterk in je schoenen staan om dit leven te kunnen leiden.”

Later dit jaar keert Hyllari terug naar ons land. De gespaarde 15.000 euro ging op aan de ziekte van haar net overleden vader, die haar als 14-jarige nog uit huis zette toen ze uit de kast kwam.

“Het wordt tijd om een blonde Hollander te trouwen,” flirt hij. En als dat niet lukt? “Dan word ik een oude alleenstaande travestiet. Ik heb niemand nodig om gelukkig te zijn.”

Geen opmerkingen: